Marieke van der Werf
ESG Leader, MMC Netherlands
-
Netherlands
Onzekerheden die invloed hebben op financiering van de transitie
Om de verwachte omvang en snelheid van CCS-uitrol te ondersteunen, is het noodzakelijk dat de verzekeringsbranche innoveert en nieuwe oplossingen ontwikkelt voor een breder spectrum aan risico’s.
Met de groeiende investeringen in koolstofafvang en -opslag ontstaat er een duidelijk onderscheid tussen end-to-end afvang- en opslagprojecten en waardeketens die zijn opgesplitst over verschillende partijen, zoals CO2-uitstoters, vervoerders en opslagfaciliteiten. Bij de laatstgenoemde partij is overheidssteun cruciaal geweest om zekerheid te bieden en investeringen aan te sporen.
Voor onderling afhankelijke ketens is een belangrijke trend de opkomst van grootschalige clustermodellen, waarbij verschillende uitstoters hun eigen CO2 afvangen en betalen voor het gebruik van gedeelde transport- en opslaginfrastructuur van derden, waardoor schaalvoordelen worden benut.
Deze bundeling van CO2-volumes (voordat ze worden geïnjecteerd op een gecentraliseerde opslaglocatie) heeft ervoor gezorgd dat operators CO2-specificaties opstellen voor elk project. Het opstellen van deze specificaties is niet alleen een kwestie van risicobeheer; het heeft ook kostenimplicaties die de haalbaarheid van projecten kunnen beïnvloeden. Het eisen van zeer schone CO2 kan de opties voor klanten beperken, omdat de kosten van afvang in sommige gevallen te hoog kunnen worden.
Omdat de onderdelen van de keten sterk van elkaar afhankelijk zijn, kan een onderbreking op één punt de hele operatie beïnvloeden.
“De technologie om met CO2 te werken is niet nieuw,” zegt Maria Arana, Climate and Sustainability Leader Europe bij Marsh. “Wat wel nieuw is, zijn de contractuele kaders die ontstaan door het op grote schaal toepassen van die technologie in een CCS-waardeketen met verschillende, maar onderling afhankelijke partijen.”
Zoals onlangs besproken door Marsh-collega’s Amy Barnes (Head of Climate and Sustainability and Energy and Power) en Hannah Jennings (CCS global leader), kunnen verontreinigingen in CO2 het risico op achteruitgang en schade aan de transportinfrastructuur vergroten. Te veel water leidt bijvoorbeeld tot koolzuurvorming, wat mogelijk corrosie veroorzaakt.
Daarnaast kan de aanwezigheid van kleine hoeveelheden onzuiverheden in de CO2-stroom het gedrag ervan veranderen, waardoor de bijbehorende infrastructuur mogelijk wordt aangetast.
Om deze risico’s effectief te beheersen, worden strenge specificaties ontwikkeld en overeengekomen voor elke specifieke waardeketen, van afvang tot uiteindelijke opslag. Naleving wordt op gezette tijden gecontroleerd. Zo blijft de werking veilig en betrouwbaar, ook na het samenvoegen van CO2 volumes.
Zelfs met goed risicobeheer blijven risico’s bestaan. Verzekeringen kunnen helpen deze resterende risico’s te verleggen. Als er bijvoorbeeld fysieke schade ontstaat door het per ongeluk invoeren van CO2 die niet aan de specificaties voldoet, kunnen bestaande verzekeringsoplossingen worden aangepast om de resulterende schade te dekken.
Dit nieuwe zakelijke ecosysteem kan te maken krijgen met verliezen die verder gaan dan alleen fysieke schade. Bijvoorbeeld: Besturingsprotocollen langs de CCS-waardeketen zijn bedoeld om niet-conforme (off-spec) CO2 te detecteren. Als dat gebeurt, kunnen risicobeperkende maatregelen onder meer bestaan uit het gecontroleerd afblazen van CO2 om schade te voorkomen.
“Wanneer een cementfabriek bijvoorbeeld vroeger simpelweg CO2 in de atmosfeer uitstootte, hoefden ze niet na te denken over de moleculaire stabiliteit veroorzaakt door onzuiverheden in die CO2,” legt Maria Arana uit. “Wanneer ze de CO2 die ze uitstoten afvangen en in een CCS-waardeketen brengen, wordt het cruciaal om kwaliteitscontroleprocessen te hebben en na te denken over wat er gebeurt als een besmette partij op enig moment in de waardeketen wordt gedetecteerd. De gevolgen kunnen zowel ernstig als complex zijn. Meestal heeft de infrastructuurbeheerder op het moment van detectie strikte protocollen om een doelbewust afblaasproces te starten om verdere vervuiling of schade aan de infrastructuur te voorkomen.”
Met de geïdentificeerde risico’s wijzen verschillende afnameovereenkomsten tussen CCS-stakeholders de bijbehorende aansprakelijkheden toe. Hoewel er geen algemeen aanvaarde standaard bestaat voor hoe deze aansprakelijkheid contractueel wordt toegewezen, worden vaak twee belangrijke complexiteiten in overweging genomen:
“De contracten zijn vaak zo opgesteld dat als wordt vastgesteld dat een van de uitstoters CO2 levert die niet aan de specificaties voldoet, deze aansprakelijk is voor de schoonmaak- en herstelkosten, evenals voor eventuele financiële verliezen van de andere uitstoters,” zegt Maria Arana.
In samenwerking met HDI Global heeft Marsh een nieuw verzekeringsproduct ontwikkeld dat dit specifieke risico dekt binnen CCS-waardeketens.
Deze innovatieve oplossing kan het volgende bieden:
a. Verlies van carbon credits van mede-uitstoters.
b. Andere financiële verliezen die mede-uitstoters lijden.
c. Kosten voor sanering en reiniging van de betrokken faciliteiten.
Nu bedrijven bijdragen aan de overgang naar net-zero, is het essentieel dat zij met betrekking tot de resterende risico’s van CCS gaan anticiperen, mitigeren en overdragen.
Deze nieuwe oplossing vult Marsh’ bestaande oplossing, die dekking biedt voor niet-schade gerelateerde risico’s bij onverwachte lekkages vanuit de opslaglocatie zelf (ondergebracht bij Canopius en Hiscox), aan.
“Veel van de nieuwe risicovraagstukken komen voort uit de onderlinge afhankelijkheid in het ecosysteem, met waardeketens waarin meerdere partijen samenwerken,” zegt Hannah Jennings. “Met deze innovatieve oplossingen hopen we de CCS-industrie te ondersteunen en onze klanten te helpen bij hun inspanningen om te verduurzamen.”
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met een vertegenwoordiger van Marsh.
ESG Leader, MMC Netherlands
Netherlands
Industry Practice Leader Energy & Power
Netherlands
Rapport,Inzicht
11/05/2025
Rapport,Inzicht
09/19/2025